Nikt nas nie brał na serio - rozmowa z Krystianem Plechem

-Mija czwarty sezon w historii Akademii Sportu Wybrzeże. Jaki to był dla was rok?
- Gdybym miał podsumować go jednym słowem, powiedziałbym: szalony. Myślę, że był to jeden z najcięższych, przynajmniej jeśli chodzi o kwestie organizacyjne. Z jednej strony od początku mieliśmy wsparcie, bo już od etapu przygotowań działaliśmy z trenerem Adrianem Gałą, który dołączył do nas w połowie sezonu 2025. Z drugiej musieliśmy to wszystko organizacyjnie pospinać. Wzmocniliśmy się kadrowo, ale trzeba było zabezpieczyć na to budżet. Dochodziło coraz więcej zajęć i obowiązków, także związanych z dbaniem o naszych sponsorów, bez których nie moglibyśmy funkcjonować na takim poziomie. To w głównej mierze dzięki nim - przede wszystkim firmom prywatnym - możemy rywalizować w zawodach i prowadzić treningi. Sporo było też roszad w klubie: w sumie trzech adeptów przeszło na dalsze szkolenie na duży tor do Wybrzeża, kilka osób zakończyło swój etap w miniżużlu, dlatego wiele rzeczy musieliśmy poukładać na nowo. Z przebiegu sezonu naprawdę możemy być jednak zadowoleni, bo zaczęły pojawiać się wyniki i coraz mocniej zaznaczaliśmy swoją obecność w zawodach. Cieszy, że po latach, w których nasza Akademia tylko zbierała doświadczenie, w końcu mogliśmy sprawić trochę radości kibicom i sponsorom. Było to bardzo przyjemne i miłe, choć moja polityka się nie zmienia - staram się nie ekscytować mocno wynikami, bo uważam, że to tylko etap szkoleniowy, który ma zaowocować później.
- Po trzech sezonach przyszły wyniki. Podium w rundach DMP, Gustaw Bazydło nawiązujący walkę z czołówką w rywalizacji indywidualnej, niejednokrotnie zaskakująca Martyna Nows... Większe apetyty były pewnie przed domowym finałem MPPK, ale zaskoczyliście postawą w DMP. Spodziewałeś się tego?
- Sezon zaczął się dla nas fenomenalnie. Jako gospodarze pierwszej rundy Drużynowych Mistrzostw Polski po raz pierwszy ją wygraliśmy - i to bez łutu szczęścia, jak rok wcześniej, kiedy zajęliśmy pierwsze miejsce ex aequo z drużyną z Wawrowa. Tym razem pojechaliśmy u siebie równo jako drużyna. To dodało nam wiary, że jesteśmy w stanie punktować i walczyć z rówieśnikami z całej Polski. Kolejne rundy tylko to potwierdziły. Na sześć rund DMP chyba cztery razy stawaliśmy na podium. Widać było, że nasi zawodnicy coraz mocniej zaznaczają swoją pozycję. Myślę też, że niektórzy zaczęli patrzeć na naszych adeptów jak na potencjalnych rywali, którzy nie będą łatwo oddawać punktów, i to naprawdę cieszy. Indywidualnie, tak jak wspomniałeś, też zaczęliśmy ocierać się o podium. Gustaw kilkukrotnie jechał w finale rundy IPP, stawał na podium, a jedną rundę wygrał. W naszym turnieju Golden Boy Trophy im. Zenona Plecha również zajął trzecie miejsce, a myślę, że miał wielkie szanse nawet na zwycięstwo, tylko trochę zabrakło szczęścia. Martyna z kolei wywalczyła awans do finału Indywidualnych Mistrzostw Polski i do finału Indywidualnego Pucharu Polski, stając na podium półfinału tych zawodów. To naprawdę mega cieszy. Na żaden wynik się jednak nie nastawialiśmy. Oczywiście po cichu, po tej dobrej rundzie DMP w Gdańsku, chcieliśmy sprawić radość własnej publiczności w finale Mistrzostw Polski Par Klubowych, ale stres, oczekiwania, własne ambicje i trochę kapryśna pogoda sprawiły, że ten finał nie poszedł po naszej myśli. Myślę jednak, że to, co stało się w Rybniku, wynagrodziło nam to wszystko. To był wspaniały moment, kiedy jako drużyna złożona z wychowanków, z którą nikt się nie liczył, zapracowaliśmy na największy sukces w historii klubu. Ten tytuł to przepiękne zwieńczenie sezonu.
- Jak przebiegał finał w Rybniku i jak smakuje ten tytuł?
- Finał przebiegał pewnie dla wielu dość niespodziewanie, choć bardzo mocno się do niego przygotowywaliśmy, również pod względem sprzętowym. Czekaliśmy też na Artura Czajkowskiego, który wracał po kontuzji. Nie było wiadomo, jak po niej pojedzie, i martwiliśmy się, że możemy nie wystąpić w składzie, w którym jechaliśmy przez cały sezon. W ostatnim tygodniu Artur sprawdził się jednak na treningu, konsultowaliśmy się z lekarzami i nie było przeciwwskazań, żeby pojechał. Byłem zadowolony, że mogliśmy wystąpić swoim składem - tym, który wywalczył awans do finału. Myślę, że odrobiliśmy też dużą lekcję z tego, jak dobrze poukładać wszystko pod względem taktycznym. Dosyć mocno siedziałem nad planem, który pozwoliłby wykorzystać najlepsze atuty naszych zawodników, a potem wspólnie z Adrianem wcieliliśmy go w życie.
Nie nastawialiśmy się na konkretny wynik. Chcieliśmy walczyć o jak najwyższe miejsce. Czułem, że medal jest w naszym zasięgu, choć pozostałe ekipy naprawdę miały kim jechać. Rywalami byli zawodnicy, którzy sięgali po medale mistrzostw świata, członkowie kadry narodowej. Wiedzieliśmy, że nie będzie łatwo. Dla mnie zawsze najważniejsze jest budowanie pewnych wartości wśród naszej społeczności. Zawsze jedziemy na zawody dzień wcześniej, wspólnie jemy kolację, śpimy w jednym hotelu. Rano zawodnicy mają rozruch z Adrianem i wspólnie jemy śniadanie. Powtarzam i trzymam się zasad, że herb na przodzie jest dla mnie ważniejszy niż nazwisko na plecach, a jednolity wygląd na torze i w parku maszyn w naszych barwach buduje naszą tożsamość. Wierzyłem w nasz zespół. Naszym atutem była wyrównana kadra, bo w finale Drużynowych Mistrzostw Polski musi na tor wyjechać cała trójka, a nawet czwórka oraz jedność rodziców w parku maszyn. To odegrało najważniejszą rolę. Byliśmy wyrównani od pierwszej do trzeciej pozycji, a do tego mieliśmy czwartego zawodnika czekającego w odwodzie.
Zawody przebiegały po naszej myśli. To, co taktycznie ułożyliśmy sobie w głowie, sprawdzało się, a na bieżąco też reagowaliśmy. Nasi zawodnicy pokazali fantastyczną jazdę, bez głupich błędów. Pilnowali pozycji, dowozili ważne 5:1, a kiedy trzeba było - 3:3. Jestem dumny, że osiągnęliśmy to naszymi wychowankami, składem, który stawiał u nas pierwsze kroki na motocyklach. Po raz pierwszy w historii złoto DMP zdobyła drużyna z aktywnym udziałem dziewczyny - nie na zasadzie samej obecności na prezentacji, bo Martyna przywiozła bardzo ważne, wręcz kluczowe punkty. To napawa nas dumą, zwłaszcza że wiele osób w nas nie wierzyło. Dla wielu nasz projekt wciąż raczkuje, a po latach posuchy chyba nikt nie brał nas na serio. Pokazuje to choćby fakt, że po przypieczętowaniu tytułu pogratulował nam na torze tylko jeden z trenerów naszych rywali.
Uczucie jest wspaniałe. Czasem to jeszcze nie dociera - patrzę na to i myślę: rzeczywiście jesteśmy mistrzami Polski. Wierzę, że ten sukces może pomóc dzieciakom, które u nas trenują. Pokazać im, że jeśli będą słuchać, są w stanie osiągnąć wiele. Dla mnie osobiście to dowód, że nasza wizja, nasze zasady i poglądy, mój pomysł na prowadzenie klubu i Akademii oraz wartości, na które kładę mocny nacisk, a których według mnie brakuje w systemie szkolenia, mogą zaprowadzić do czegoś wyjątkowego. To cieszy mnie w tym tytule najbardziej. Zawsze podkreślam, że sukcesy są miłe, ale najważniejsze, żeby ten tytuł dał tym dzieciakom dodatkową motywację, by wyciągnęły wnioski i pracowały jeszcze więcej. Najbardziej zależałoby mi na tym, żeby wszystko, czego się tu nauczyły - przy porażkach, ale i przy takim sukcesie - sprawiło, że będą lepszymi żużlowcami w przyszłości.
- Tegoroczne wyniki napawają optymizmem, ale trójka zawodników - Gustaw Bazydło, Martyna Nows i Artur Czajkowski - kończy przygodę z miniżużlem: Co dalej z nimi?
- Nic nie trwa wiecznie. Tak naprawdę pierwszy raz zmierzyliśmy się z tym w zeszłym roku - dzieciaki, które zaczynają u nas jako kilkuletnie brzdące, mogą trenować tylko do pewnego momentu. W zeszłym roku dwóch adeptów zakończyło ten etap i przeszło na duży tor, a na początku tego sezonu poszedł tam kolejny, Dominik Sowa. Życie zatacza koło i teraz trójka z mistrzowskiego składu z Rybnika również kończy wiek uprawniający do startów w miniżużlu i przechodzi na duży tor. Warto podkreślić, że już w tym sezonie zaliczyli sporo treningów na większych motocyklach i radzą sobie całkiem dobrze. Dla mnie to potwierdzenie, że nasza praca na minitorze rzeczywiście procentuje. Widać, jak nasi adepci płynnie przechodzą na duży tor i dobrze radzą sobie na motocyklu o większej pojemności. Już na pierwszych treningach wiedzą, jak się ułożyć na motocyklu, w którym miejscu wkręcić gaz, a nawet potrafią przejechać okrążenie ślizgiem. Nowicjuszom na dużym motocyklu zajmuje to czasem kilka dobrych miesięcy. To pokazuje, że nasza praca skraca pracę trenerów na dużym torze, i mam nadzieję, że zostało to w tym roku zauważone w dużym klubie. Artur, Martyna i Gustaw kończą więc etap na minitorze, a przed nimi jazda na dużym torze. Zdajemy sobie sprawę, że dzieciaków w naszych strukturach jest sporo, a możliwości dużego klubu są ograniczone - finansowo, kadrowo i sprzętowo. Stoimy więc przed dylematem, jak sprawić, żeby ci najbardziej rokujący mieli możliwość dalszego rozwoju w tej klasie. Sporo rozmawiamy z Wybrzeżem, żeby zachować płynność i żeby nikt na tym nie ucierpiał. Myślę, że wspólnie doszliśmy do pewnych wniosków. W tym sezonie pomagaliśmy podczas treningów na dużym torze. Ta współpraca była korzystna dla obu stron, bo mogliśmy dzielić obiekt i razem trenować, a to odbywa się z korzyścią dla dzieciaków. Najważniejsze jest bowiem, by jak najlepiej przygotować zawodników do momentu zdania licencji - tak, by mogli rywalizować w wydaniu seniorskim, a przede wszystkim byli gotowi do jazdy w lidze i klub nie musiał szukać wzmocnień w Polsce. Wtedy klub będzie miał raczej ból głowy, kogo wybrać. My zrobimy wszystko, żeby takich zawodników do wyboru było jak najwięcej - to też nasza misja.
- Czy w przyszłym roku będziecie mieli kim ich zastąpić?
- Myślę, że o to możemy być spokojni. Chyba pierwszy raz nie stresuję się tym. Adepci, którzy będą teraz wchodzili do kadry i podchodzili do egzaminów na licencję MŻ, trenują u nas już kilka sezonów. Zaczynali jako sześcio-siedmiolatkowie i przeszli cały proces szkolenia. Pierwszym takim przykładem jest Leon Skrzydło, który przeszedł wszystkie etapy od klasy pitbike, w tym roku bez problemu zdał licencję i był gotowy do jazdy w zawodach. W tym roku licencję zdał też Albert Choroszewski, który daje nadzieję, że wejdzie w zawody z mniejszymi kompleksami i trudnościami niż nasi pierwsi zawodnicy zdający licencję, choćby Gustaw. Oni mają już skróconą drogę, przede wszystkim jeśli chodzi o ustawienia motocykli. W pierwszych sezonach bardzo mocno uczyliśmy się motocykli miniżużlowych - ustawień, pracy silników, doboru odpowiedniego sprzętu, bo dysproporcje są tu naprawdę duże. Te dwa-trzy lata sporo nas nauczyły i skróciły drogę tym, którzy już zdali licencję albo będą ją zdawać. Na treningach ścigali się też z Guciem, Martyną czy Arturem, czyli zawodnikami z licencją, więc według mnie są na innym etapie, niż byli na starcie ci, którzy teraz kończą przygodę z miniżużlem. Wiążemy więc spore nadzieje z Albertem, a w przyszłym sezonie do egzaminu podejdzie też Kuba Ługin czy Piotr Smogur, który jest z nami także od początku. Mocno trzymamy za nich kciuki. Wesprą ich Ignacy Rataj, Leon Skrzydło i Stanisław Kwiatkowski, którzy licencje już mają i nie będzie to dla nich pierwszy sezon. Liczę, że z tym doświadczeniem będzie im łatwiej rywalizować w zawodach. Myślę, że nie powinniśmy się niczego obawiać.
- Sportowo sezon możemy ocenić po wynikach. A jak wypadł pod kątem organizacyjnym? Od początku waszej działalności widać ogromne zmiany na obiekcie, a to przecież ważne aspekty prowadzenia klubu.
- Staramy się być organizacją mocno poukładaną. Jak wspomniałem, funkcjonujemy dzięki wsparciu sponsorów, głównie firm prywatnych. Próbujemy uzyskiwać dofinansowania z różnego rodzaju programów i grantów, ale żużel nie jest ujęty w systemie sportu młodzieżowego. Nie zbieramy tak zwanych punktów za wyniki sportowe, więc przegrywamy choćby z cheerleadingiem czy innymi dyscyplinami i nie możemy startować w wielu programach rządowych czy samorządowych. To powoduje, że nasze wsparcie nie jest na tym samym poziomie co w innych dyscyplinach. Musimy sobie jednak jakoś radzić. Cały czas próbujemy przekonać do projektu osoby, by chciały nas wspierać. To nie jest łatwa ani tania dyscyplina, ale myślę, że nasza misja i to, w co wierzymy, pokazują, że ma to sens - jesteśmy w stanie osiągać dobre wyniki i wychowywać kolejnych zawodników.
Wyzwanie na przyszły rok jest tym większe, że musimy być lepiej przygotowani sprzętowo. Ten rok pokazał, że portfele rodziców nie są z gumy, a defekty sprzętu mogą pokrzyżować jazdę w finałach mistrzostw Polski czy w decydującej fazie sezonu. Gdyby nie wsparcie sponsorów, mielibyśmy ogromny problem. W tym roku udało się kupić silnik na decydujące rozgrywki, ale pod tym względem musimy być przygotowani jeszcze lepiej. Możliwe też, że będziemy musieli wspierać zawodników w klasie 250-500 cc, bo nie chcemy zostawiać ich samym sobie. Do tego dochodzą spore koszty organizacji treningów, udziału w zawodach i ich organizowania. Tych kosztów naprawdę trochę jest, dlatego cały czas szukamy firm, które mogłyby nas w tym odciążyć, a my będziemy odciążać rodziców, na ile tylko możemy.
Jestem bardzo wdzięczny wszystkim, którzy już nas wspierają i pomagali nam w tym roku. Liczę, że są dumni, że mogą być częścią tego projektu i sukcesu wywalczonego przez nasze dzieciaki. Czeka nas sporo pracy zimą.
Tak jak wspomniałeś, bardzo dużą część budżetu przeznaczamy też na infrastrukturę. Korzystamy z obiektu miejskiego, ale cały czas jesteśmy w cieniu dużego żużla, a inwestycje na stadionie imienia Zbigniewa Podleckiego odbijają się na nas. Nie możemy liczyć na wsparcie inwestycji w obiekt na tym samym poziomie, a przecież też mamy potrzeby: wymianę band, dosypywanie nawierzchni, profilowanie łuków czy poprawę odwodnienia, bo nasz tor często jest zalewany. Mocno o to walczymy i staramy się współpracować z Gdańskim Ośrodkiem Sportu oraz z naszą gminą, żeby wspierały nas w tym zakresie. Wiadomo jednak, że konieczne inwestycje na dużym obiekcie sprawiają, że jesteśmy drudzy w kolejce. Nie jest to łatwe do wypośrodkowania, więc czasem musimy radzić sobie sami - za co dziękuję wszystkim naszym partnerom.
- Ostatnio w mediach klubowych pierwszej drużyny pojawił się temat hałasu. Możesz go przybliżyć?
- Rzeczywiście, temat pojawił się ostatnio w przestrzeni publicznej, w podcaście klubowym. W tym roku faktycznie mamy z tym problem, bo nasze zajęcia bywają uciążliwe dla jednego z mieszkańców pobliskiego osiedla, który dosyć aktywnie pisze w tej sprawie do miasta. Raz pojawił się też na naszym treningu - mocno wystraszył dzieciaki i w obecności rodziców groził naszemu trenerowi. Takie sytuacje też się niestety zdarzają. Cały czas próbujemy podjąć dialog i żałuję, że ten pan nie próbuje podejść i z nami porozmawiać. Trenujemy tylko dwa razy w tygodniu po dwie godziny. Wiadomo, że przed treningiem trzeba zagrzać motocykle, więc hałas jest. Jest to dla mnie jednak bardzo niezrozumiałe. Stadion żużlowy stoi tu od kilku ładnych dekad, minitor zaraz rozpoczyna chyba trzecią dekadę funkcjonowania, więc według mnie sąsiedzi powinni mieć sporą świadomość, z czym może się to wiązać. A dwie jednostki treningowe w tygodniu to chyba nie jest aż tak dużo.
Strasznie mi przykro, że nikt nie patrzy na to z innej strony. Dziś dużo mówi się o problemach młodzieży - że nie garnie się do sportu, ma problemy z otyłością, bywa coraz bardziej wulgarna i agresywna. A gdy pojawiają się inicjatywy, które dają dzieciom pasję, możliwość aktywnego spędzania czasu i rozwijania własnych zainteresowań - nawet jeśli to motoryzacja i dość niebezpieczny sport - to swoimi działaniami robi się wszystko, żeby takie idee jak nasza gasić. To przykre. Niepokojące jest też to, że zarzuty pochodzą głównie od jednej osoby, a w naszym klubie trenuje prawie dwadzieścioro dzieciaków. Razem z rodzicami stanowimy społeczność około stu osób, do tego dochodzą sponsorzy, którzy mocno nam kibicują. Mam nadzieję, że głos jednej osoby nie będzie głośniejszy niż głos całej naszej społeczności.
Wierzę jednak, że każdy temat da się rozwiązać - potrzebne są komunikacja i dialog. Próbowaliśmy tłumaczyć i odpowiadać na wszystkie zażalenia tego mieszkańca. Jak mówiłem, trenujemy tylko dwa razy w tygodniu, do tego w czerwcu organizujemy trzydniowy obóz i jedne zawody, Golden Boy Trophy, a dwa weekendy rezerwujemy na zawody rangi mistrzostw Polski. Nie wydaje mi się, żeby to było aż tak dużo. Liczę, że uda się znaleźć kompromis i wypośrodkować ten temat tak, żeby wszyscy byli zadowoleni - ci, którzy u nas trenują, ci, którzy z nami sąsiadują, i ci, którzy nam kibicują. Myślę, że musi to być symbioza tych trzech społeczności.
- Jakie wyzwania czekają was w kontekście sezonu 2027 i przyszłości klubu?
- Najważniejsze jest zbudowanie budżetu, który zagwarantuje nam bezpieczeństwo, jeśli chodzi o organizację treningów, udział w zawodach i w ogóle możliwość kontynuowania projektu oraz wspierania dzieciaków i ich rodziców w tym drogim sporcie. Wyzwaniem jest też poprawa toru i szukanie możliwości dosypania nawierzchni, której bardzo potrzebujemy. Jestem bardzo zadowolony z pracy naszego trenera, Adriana Gały. Myślę, że mega sprawdza się w tej roli. Wciąż jest jednak czynnym zawodnikiem i czasem naprawdę ciężko było mu pogodzić jazdę dla Śląska z treningami u nas, więc wiem, że pod tym względem czeka nas kolejny rok sporych wyzwań logistycznych.
Cały czas chciałbym dążyć do tego, żeby pojawili się partnerzy, którzy zagwarantują nam finansowe bezpieczeństwo. Mamy fantastyczne grono sponsorów, ale nasz budżet jest na tak zwaną zapałkę, co nie jest dla nas komfortowe. Żyjemy trochę w strachu, czy będziemy w stanie zapewnić odpowiednie warunki i wszystko to, co mają inne kluby. Nie jesteśmy klubem ekstraligowym ani częścią takiego klubu, tylko osobnym podmiotem. Z tego względu nie dostajemy środków z projektów szkoleniowych finansowanych przez Ekstraligę. Wybrzeże Gdańsk wspiera nas dopiero wtedy, gdy zawodnicy do niego przechodzą, więc wszystko musimy organizować sobie sami. Dochodzą do tego kwestie logistyczne, choćby szukanie partnera, który pomoże nam transportować adeptów i sprzęt na zawody. Wyzwań jest więc trochę, ale liczę, że uda się im sprostać. Na sezon 2027 patrzę z optymizmem i oczywiście zapraszam wszystkich, którzy chcieliby nam pomóc.
- Dziękuję za rozmowę.
Rozmawiał: TOMASZ ROSOCHACKI




Komentarze